دود دل در جگر لاله حمرا افتاد

گویدم مردمک دیده گریان که کنون

کار چشم تو چه اندیشه چو با ما افتاد

بلبل سوخته از بسکه برآورد نفیر

کوکب حسن چو گشت از رخ یوسف طالع

تاب در سینه پر مهر زلیخا افتاد

دل خواجو که چو وامق ز جهان فارد گشت