خواجو چو نام لعل لبت راند بر زبان

هر کس که دید روی تو سر در جهان نهاد

الفاظ من به لفظ تو شیرین ز شکرست

گوئی لب تو هم شکر اندر دهان نهاد

نامش زمانه طوطی شکر زبان نهاد