بنده تا قد ترا دید شد از سروآزاد

گر بمرغان چمن بگذری ای باد صبا

گو هم آوای شما باز گرفتار افتاد

سرو هر چند ببالای تو می ماند راست

تا چه کردم که بدین روز نشستم هیهات

کس بروز من سرگشته بد روز مباد

گوئیا دایه ام از بهر غمت می پرورد