آتشم از جگر سوخته در دار افتد

گر چو فرهاد ز مژگان گهرافشان گردم

ای بسا لعل که در دامن کهسار افتد

ور چو منصور ز من بانگ انا الحق خیزد

چون بیاد خط سبز تو برآرم نفسی

دودم از سینه برین پرده زنگار افتد

هر دم از آرزوی گوشه چشمت سرمست