دانی که عرق بر رخ خوبش بچه ماند

چون طره عنبر شکنش در شکن افتد

از سنبل تر سلسله برنسترن افتد

چون ژاله که بر برگ گل یاسمن افتد

کام دل شوریده ز لعل تو برآرم

گر چین سر زلف تو در دست من افتد