که دل خلق جهان در خم موئی دارد

هیچ دارید خبر کان دل سرگشته من

مدتی شد که وطن بر سر کوئی دارد

بگسست از من و در سلسله موئی پیوست

ایکه از سنبل مشکین توعنبر بوئیست

خنک آن باد که از زلف تو بوئی دارد

ما بیک کاسه چنین مست و خراب افتادیم