خیز چون پرده ز رخسار گل افکند صبا

گوئیا او هم ازین باده کدوئی دارد

ایکه گوئی که مکن خوی بشاهد بازی

هر کرا فرض کنی عادت و خوئی دارد

روی گل بین که نشان گل روئی دارد

خوش بیا برطرف دیده خواجو بنشین

همچو سروی که وطن برلب جوئی دارد