هندوی پر دل شوریده که داری ز قفا

دانه خال تو در دام بلا می آرد

می گشاید مگر از نافه زلفت کارش

ورنه باد این دم مشکین ز کجا می آرد

ای بسا دل که کشانت ز قفا می آرد

خواجو از قول مغنی نشکیبد ز آنروی

هر زمان پرده سرا را بسرا می آرد