مگر آنکس که نخست از سر سر در گذرد

دیده دریا دلی از خون دلم می بیند

کو تواند که روان از سر زر در گذرد

نتواند که نهد بر سر کوی تو قدم

باد را بر سر زلف تو اگر باشد دست

بهوایت ز سر سنبل تر در گذرد

خنک آن خسته که در کوی تو بی بیم رقیب