بپوشید رخ را به زیر گلیم

چو اسفندیار آن شگفتی بدید

دو رخ کرد از خواهران ناپدید

شد از کار ایشان دلش پر ز بیم

برفتند هر دو به نزدیک اوی

ز خون برنهاده به رخ بر دو جوی

به خواهش گرفتند بیچارگان