در آتشم ز آب رخش کاب رخ من می برد

من خاک آن بادم که او بوی دلارام آورد

آنکو لبش گاه سخن هم طوطی و هم شکرست

طوطی خطش از چه رو پر بر شکر می گسترد

سرو از قد چون عرعرش گل پیش روی چون خورش