ز گشتاسپ آن مرد بیدادگر

که لرزان شدند آن دو دختر ز بیم

که اسفندیار از بنه خود مباد

نه آن کس به گیتی کزو کرد یاد

مبیناد چون او کلاه و کمر

نبینید کاید فروشنده ام

ز بهر خور خویش کوشنده ام