سلطان ز کبر و سلطنت در هر گدائی ننگرد

بگذشتی و بگذاشتی ما را و هیچ انگاشتی

جانا ز خشم وآشتی بگذر که این هم بگذرد

گه گه به چشم مرحمت برما نظر می کن ولی

زان سنبل عنبر شکن خواجو چو می راند سخن

می یابم از انفاس او بوئی که جان می پرورد