پیش ره یاران وفادار بگیرد

فرهاد چو یاد آورد از شکر شیرین

خوناب دلش دامن کهسار بگیرد

سیلاب سرشکست که هنگام عزیمت

ساقی بده آن می که دل لاله سیراب

بی باده گلرنگ ز گلزار بگیرد

هر دم که در آن نرگس پر خواب تو بینم