نگار تا ز من خسته دل کنار گرفت

درون حلقه نشستست و مار می گیرد

بهر کجا که روم آب دیده می بینم

که دامن من شوریده کار می گیرد

ز خون دیده کنارم نگار می گیرد

غلام آن بت چینم که سرحد ختنش

طلایه سپه زنگبار می گیرد