چو دم ز نافه زلف تو می زند خواجو

که خط سبز تو از وی غبار می گیرد

سرشک دیده که بر چشم کرده ام جایش

چه اوفتاده که از من کنار می گیرد

جهان شمامه مشک تتار می گیرد