با جمالت بتماشای چمن حاجت نیست

که دمی صحبت او ملک جهان می ارزد

برلب آب روان تشنه چرا باید بود

ساقی آن آب روان کو که روان می ارزد

که گل روی تو صد لاله ستان می ارزد

سر کوی تو که از روضه رضوان بابیست

پیش صاحب نظران باغ جنان می ارزد