از نافه تاتاری بر مه فکند چنبر

از غایت شیرینی از لب شکر انگیزد

لولو ز صدف خیزد وین طرفه که هر ساعت

از لعل گهر پوشش لولوی تر انگیزد

وانگه بسیه کاری مشک از قمر انگیزد

گر زلف سیه روزی از چهره براندازد

ماهیست تو پنداری کز شب سحر انگیزد