کان فتنه چو برخیزد صد فتنه برانگیزد

گر زلف سیه روزی از چهره براندازد

ماهیست تو پنداری کز شب سحر انگیزد

برخیزم و بنشانم در مجلس اصحابش

خونشد جگر از دردم وندر غم او هر دم

از دیده خونبارم خون جگر انگیزد

سیمی که مرا باید از دیده شود حاصل