بیا که کشته عشق از بلا نمی ترسد

چنین که خون اسیران بظلم می ریزد

گر ز هیبت روز جزا نمی ترسد

هزار جان گرامی فدای بالایت

گر از عتاب تو ترسم تفاوتی نکند

کدام بنده که از پادشا نمی ترسد

از آن ز چشم خوشت خائفم که هندوئیست