چون عزم راه کردم بنمود زلف و عارض

یک ذره زین ملاحت در ماه و خور نباشد

مطبوع تر ز قدت سرو سهی نخیزد

شیرین تر از دهانت تنگ شکر نباشد

یعنی قمر به عقرب روز سفر نباشد

گفتم دل من از خون دریاست گفت آری

همچون دل تو بحری در هیچ بر نباشد