هست آن شرار سینه فرهاد کوهکن

روی چو مه نمود و ثریا پدید شد

اشکم ز دیده قصه طوفان سوال کرد

چشمم جواب داد که از ما پدید شد

آن آتشی که از دل خارا پدید شد

آدم هنوز خاک وجودش غبار بود

کو را هوای جنت اعلی پدید شد