من آنگه بختیار آیم که یارم بختیار آید

دلم خون گشت و زین دستم نگار از دست بیرون شد

شکنج افعی زلفش که با من مهره می بازد

بریزم مهره مهر ار چه ما را ز دست بیرون شد

ولی از بخت یاری کو چو یار از دست بیرون شد

صبا گو باد می پیما و سوسن گو زبان می کش

که بلبل را ز عشق گل قرار از دست بیرون شد