عجب از لاله دلسوخته کو در دم صبح

هر که او را قدمی هست ز سر نندیشد

وانکه او را گهری هست ز زر نندیشد

از خروشیدن مرغان سحر نندیشد

آنکه کام دل او ریختن خون منست

از دل ریش من خسته جگر نندیشد