ز شور بلبل فریاد خوان نیندیشد

کرا به جان جهان دسترس بود هیهات

مگر کسی که ز جان و جهان نیندیشد

نسیم باد صبا چون بگل در آویزد

چه سست مهر طبیبی که درد خواجو را

دوا تواند و زان ناتوان نیندیشد