چون قلم رفت بهر سوی و به سر باز آمد

هر که بیند من بی برگ و نوا را گوید

یا رب این خسته جگر کی ز سفر باز آمد

سرتسلیم چو بر خط عبودیت داشت

عجب آن نیست که شد با لب خشک از بردوست

عجب اینست که با دیده تر باز آمد

هر که را بیخبر افتاد ز پیمانه عشق