جان شیرین بده از عشق چو فرهاد و مزن دم

دیده بگشاید و از ره بنظر باز نماند

طائر دل که شود صید رخ و زلف دلارام

همچو بلبل بگل و سنبل تر باز نماند

کانکه از کوه در افتد بکمر باز نماند

گر بر افروخته ئی شمع دل از آتش سودا

ترک جان گیر که پروانه بپر باز نماند