نام شکر نبرم پیش عقیق تو که خسرو

کانکه از کوه در افتد بکمر باز نماند

گر بر افروخته ئی شمع دل از آتش سودا

ترک جان گیر که پروانه بپر باز نماند

با وجود لب شیرین بشکر باز نماند

چون بمیرم بجز از خون دل و گفته دلسوز

یادگاری ز من خسته جگر باز نماند