حال رنگ رخ خواجو چه دهم شرح که از دوست

یادگاری ز من خسته جگر باز نماند

یکدم ای مردمک چشم من از اشک برآسای

کانکه شد ساکن دریا بگهر باز نماند

هر که را سکه درستست بزر باز نماند