چنان هم بقلب سپه حمله برد

بزد دست و تیغ از میان برکشید

کمرگاه طرخان بدو نیم کرد

دل کهرم از درد پربیم کرد

بزرگش یکی بود با مرد خرد

بران سان دو لشکر بهم برشکست

که از تیر بر سرکشان ابر بست