چشمم که در هوای رخت بازگشته است

گلزار را بروی من خسته در مبند

چون سرو اگر چنانکه سرافرازیت هواست

چون نی بقصد بی سر و پایان کمر مبند

مرغ دل مرا مشکن بال و پر مبند

بی جرم اگر چه از نظر افکنده ئی مرا

بگشای پرده از رخ و راه نظر مبند