جهلست خردمندی و دیوانه خردمند

از دیده رود آور اگر سیل برانم

چون دجله بغداد شود دامن الوند

عیبم مکن ای خواجه که در عالم معنی

تا جان بود از مهر رخش برنکنم دل

گر میر نهد بندم و گر پیر دهد پند

آن فتنه کدامست که بنیاد جهانی