چرا بهیچ شمارند می پرستان را

مدام معتکف آستان خمارند

از آن به خاک درت مست می سپارم جان

که هم بکوی تو مستم بخاک بسپارند

که ملک روی زمین را بهیچ نشمارند

هر آن غریب که خاطر بخوبرویان داد

غریب نبود اگر خاطرش بدست آرند