خطی که مردم چشمم سواد کرد چو آب

نه یک رساله که برهفت باب بنویسند

چو روزنامه روی تو در قلم گیرند

محققست که برآفتاب بنویسند

مگر بخون دل او را جواب بنویسند

برات من چه بود گر برآن لب شیرین

به مشک سوده ز بهر ثواب بنویسند