اگر چه مست کی اندیشه از خمار کند

ببوی خال تو جانم اسیر زلف تو شد

برای مهره کسی جان فدای مار کند

خمار می کندم بی لب تو می خوردن

گر از وصال تو خواجو امید برگیرد

خیال روی تو بازش امیدوار کند