خویشتن را در میان می پرستان افکند

ای بسا دود جگر کز مهر رویت هر شبی

شمع عالمتاب گردون در شبستان افکند

صوفی صافی گر از لعل تو جامی در کشد

راستی را ترک تیرانداز مستت هر نفس

کشته ئی را از هوا برخاک میدان افکند

درج یاقوت گهر پوشت چو گردد در فشان