دوش می گفت که من با تو وفا خواهم کرد

آنکه هرگز نظری با من شیدا نکند

نتواند که مرا بی سر و بی پا نکند

لیک معلوم ندارم که کند یا نکند

اگر آن حور پری رخ بخرامد در باغ

نبود آدمی آنکس که تماشا نکند