شکنج زلف و بناگوش را بهانه کند

چو تیر غمزه خونریز در کمان آرد

دل شکسته صاحبدلان نشانه کند

سپاه زنگ چو از چین بنیمروز کشد

هزار دل ز سر شانه اش فرو بارد

چو ترک سیم عذارم نغوله شانه کند

بدانکه مرغ دل خسته ئی بقید آرد