چو بر زمانه بهر حال اعتمادی نیست

کسی که سرمه از آن خاک آستانه کند

کجا رسم بمکانت که پشه نتواند

که در نشیمن سیمرغ آشیانه کند

نه عاقلست که او تکیه بر زمانه کند

دل شکسته خواجو چو از میانه ربود

چرا ندیده گناهی ازو کرانه کند