عاقبت از شکرت شور بر آرم روزی

کان دو زلف سیهش سلسله می جنبانند

من مگر دیوم اگر زانکه برنجم ز رقیب

که رقیبان تو دانم که پری دارانند

گر چه از قند تو همچون مگسم می رانند

چون تو ای فتنه نوخاسته برخاسته ئی

شمع را شاید اگر پیش رخت بنشانند