شمع را شاید اگر پیش رخت بنشانند

عاقبت از شکرت شور بر آرم روزی

گر چه از قند تو همچون مگسم می رانند

چون تو ای فتنه نوخاسته برخاسته ئی

حال آن نرگس مست از من مخمور بپرس

زانکه در چشم تو سریست که مستان دانند

خاک روبان درت دم بدم از چشمه چشم