حال آن نرگس مست از من مخمور بپرس

گر چه از قند تو همچون مگسم می رانند

چون تو ای فتنه نوخاسته برخاسته ئی

شمع را شاید اگر پیش رخت بنشانند

زانکه در چشم تو سریست که مستان دانند

خاک روبان درت دم بدم از چشمه چشم

آب برخاک سر کوی تو می افشانند