زانکه در چشم تو سریست که مستان دانند

چون تو ای فتنه نوخاسته برخاسته ئی

شمع را شاید اگر پیش رخت بنشانند

حال آن نرگس مست از من مخمور بپرس

خاک روبان درت دم بدم از چشمه چشم

آب برخاک سر کوی تو می افشانند

جان فروشان ره عشق تو قومی عجبند