که یقینست که آن جمع پری دارانند

طره های تو کمند افکن طرارانند

غمزه های تو طبیب دل بیمارانند

از رقیبان تو باید که پریشان نشوند

زان بدورت همه محراب نشینان مستند

که چو ابروی تو پیوسته خمارانند

چشم مست تو چو یک لحظه ز می خالی نیست