هر که خواهد که برد سر بسلامت خواجو

گفت خاموش که برگنج سیه مارانند

مهر ورزان که نباشند زمانی بی اشک

روز و شب بهر چه سوزند که دربارانند

گو درین کوی منه پای که عیارانند