بجز از مردمک دیده اگر تشنه بمیرم

صبر از آن نرگس مخمور توانا نتوانند

چه تمتع بود ارباب کرم را ز تنعم

گر نصیبی بگدایان محلت نرسانند

آبم این طایفه بی روی تو برلب نچکانند

آنچنان بسته زنجیر سر زلف تو گشتم

که همه خلق جهانم ز کمندت نجهانند