دلبند من خسته جگر موی شما بود

آن رفت که از نکهت انفاس بهاران

مقصود من سوخته دل بوی شما بود

آن رفت که در تیره شب از غایت سودا

آن رفت که هر دم که ز بابل ز دمی لاف

چشمم همه بر غمزه جادوی شما بود

آن رفت که مرغ دل پر آتش خواجو