باده چشم عقل می بست و در دل می گشود

یاد باد آن شب که دلبر مست و دل در دست بود

بوی گل شاخ فرح در باغ خاطر می نشاند

جام می زنگ غم از آئینه جان می زدود

مه فرو می شد گهی کو پرده در رخ می کشید