همچو سرمستان دلم تا صبحدم در باغ وصل

جادوی مردم فریبش هوش مستان می ربود

از عذارش پرده گلبرگ و نسرین می درید

وز جمالش آبروی ماه و پروین می فزود

از رخ و زلفش سخن می چید و سنبل می درود

گرشکار آهوی صیاد او گشتم چه شد

ور غلام هندوی شب باز او بودم چه بود