گفتم آتش در دلم زد روی آتش رنگ تو

ور غلام هندوی شب باز او بودم چه بود

چون وصال دوستان از دست دادم چاره نیست

چون بغفلت عمر بگذشت این زمان حسرت چه سود

گفت خواجو باش کز آتش ندیدی بوی دود